SLEEPWALKING LAND (2007)

FILM : SLEEPWALKING LAND (2007)

COUNTRY : MOZAMBIQUE !!! PORTUGAL

GENRE : DRAMA

DIRECTOR : TERESA PRATA

        യാഥാർത്ഥ്യവും ,  അയഥാർത്യവും  കലങ്ങി മറിയുന്ന മാജിക്കൽ റിയലിസത്തിന്റെ വശ്യത നുകരനാവുന്ന സിനിമാ കാവ്യമാണ് SLEEPWALKING LAND. മൊസാംബിക്കിലെ രക്തരൂക്ഷിതമായ അഭ്യന്തര യുദ്ധങ്ങളുടെ ഇടയിൽ അതിജീവനത്തിന്റെ പുതു സ്വപ്നങ്ങളുമായി നടന്നകലുന്ന TUAHIR എന്ന വൃദ്ധനെയും , MUIDINGA എന്ന അനാഥ ബാലനെയുമാണ് നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. കലാപകാരികൾ യാത്രക്കാർക്കൊപ്പം ചുട്ടെരിച്ച ബസ്സിൽ താൽക്കാലിക അഭയം തേടുകയാണ് അവർ. കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടവരിൽ ഒരാളുടെ നോട്ടുബുക്ക് ലഭിക്കുന്ന MUIDINGA , അതിലെ അക്ഷരങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളെയും, സ്വപ്നങ്ങളെയും കൂട്ടിക്കെട്ടുകയാണ്. ആ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ജീവസ്സുറ്റ കാഴ്ചകളാണ് സിനിമയെ രുചിച്ചറിയാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നതും. തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന അവരുടെ കാലടികൾക്കൊപ്പവും , വിശ്രമ വേളകളിലും മൊസാംബിക്കിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക മാനങ്ങൾ സാന്നിധ്യമറിയിക്കുന്നു.
               MIA COUTO എന്ന മൊസാംബിക്ക് സാഹിത്യകാരന്റെ പ്രശസ്തമായ നോവൽ സിനിമയാക്കിയപ്പോൾ അതിന്റെ മനോഹാരിതയും, തീവ്രതയും ചോർന്നു പോകാതെ അവതരിപ്പിക്കാൻ പോർച്ചുഗീസുകാരിയായ സംവിധായികയ്ക്ക്‌ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് തന്നെയാണ് തോന്നുന്നത്. ഇത്തരം  പശ്ചാത്തലമുള്ള സിനിമകളിൽ  സാധാരണ കാണാറുള്ള രീതികളിൽ നിന്ന് മാറി കൊള്ളിവെയ്പ്പും, കൊലയെയും  , അലർച്ചകളെയും  പിന്നണിയിൽ നിർത്തി മറ്റൊരു ദൃശ്യതലം നൽകി  ഈ കാഴ്ചകളെ അണിയിച്ചൊരുക്കിയത് നവ്യാനുഭവമായി.  വൃദ്ധനോടൊപ്പം എവിടെ വച്ചോ കൂടിയ MUIDINGA എന്ന അനാഥന്റെ ചിന്തകളെല്ലാം അമ്മയെക്കുറിച്ചാണ്. തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച മനസ്സിനെ വെറുക്കാനും , ശപിക്കാനുമാവാത്ത വിധം ക്രൂരമാണ് സാഹചര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അനിവാര്യതകളെന്ന ചിന്തയെയാണ് അത് വെളിവാക്കുന്നത്. യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരതകളെ പല ഫ്രൈമുകളിൽ കാണാൻ നമുക്കാവുന്നെങ്കിലും , പ്രതീക്ഷയുടെ ഇത്തിരി വെളിച്ചം സിനിമയിലുടനീളം അനുഭവിക്കാനാവുന്നു. കലാപം അനാഥമാക്കിയ ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ അവശേഷിച്ച വൃദ്ധന്റെ വ്യഥകൾ മനുഷ്യരാശിയുടേതാകുന്നു.
              MUIDINGA-യുടെ  കൈവശമുള്ള നോട്ടുബുക്കിലെ വരികൾക്ക് ഉയിർ തുടിക്കുമ്പോൾ നാം കാണുന്നത് മൊസാംബിക്കിന്റെ ഇന്നലെകളെയാണ്. മധുര നിമിഷങ്ങളെക്കാളുപരി കറുത്ത ദിനങ്ങളെയാണ് MUIDINGA-യുടെ വായനയിലൂടെ നാം അറിയുന്ന KINDZU ,    FARIDA എന്നിവരുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളും , സംഭാഷണങ്ങളും സമ്മാനിക്കുന്നത്. "കത്തിയമർന്നതിനെ വീണ്ടും ചുട്ടെരിക്കാനാവില്ല " എന്ന വൃദ്ധനായ TUAHIR-ന്റെ വാക്കുകൾ കെടുതിയുടെ തീവ്രതയെ ധ്വനിപ്പിക്കുന്നവയായിരുന്നു. കത്തിയമർന്ന ദേശ ശരീരം തന്നെയാണോ ഈ യുദ്ധസ്മാരകം(ബസ്സ്) എന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു. "ഇതൊരു യുദ്ധമല്ല , യുദ്ധമാണെങ്കിൽ സൈന്യമെങ്കിലും ഉണ്ടാവില്ലേ ?..." എന്ന തരത്തിലുള്ള നെടുവീർപ്പുകൾ രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതകളിലേയ്ക്കാണ് തൊടുത്തു വിടുന്നത്. TUAHIR , MUIDINGA  എന്നിവർ പിന്തുടരുന്ന എല്ലാ വഴികളും അവസാനിക്കുന്നത് കത്തിയമർന്ന ബസ്സിനു സമീപമാകുന്ന സാഹചര്യത്തിലാണ് നമ്മെ വിസ്മയിപ്പിച് മാജിക്കൽ റിയലിസം അരങ്ങു തകർക്കുന്നത്. അതിജീവനം സാധ്യമാകുന്ന FARIDA (മാതാവ്) , MUIDINGA  (മകൻ) എന്നിവർ രാജ്യം, പുതുതലമുറ  എന്നീ വാക്കുകളെയാണ് ഓർമ്മിപ്പിച്ചത്.
                          വിസ്മയമാണ് എനിക്ക് ഈ സിനിമ തന്നത്...... ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങൾക്കായി ഇത് കാത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നതും അതാവാം......... 

A SHORT FILM ABOUT KILLING (1988)

FILM  : A SHORT FILM ABOUT KILLING (1988)

COUNTRY : POLAND

DIRECTOR  : KRZYSZTOF KIESLOWSKI

GENRE  : CRIME !!!DRAMA

                   എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള സംവിധായകരിൽ ഒരാളാണ് ക്രിസ്റ്റോഫ് കീസ്ലോവ്സ്കി. അദ്ധേഹത്തിന്റെ സിനിമ നൽകുന്ന അനുഭൂതി അത്ര വ്യതിരിക്തമാണ്. ഒരു പ്രതിഭയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ഓരോ ഫ്രൈമിലും കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന സുലഭതയാണ് അദേഹത്തിന്റെ ഓരോ സിനിമകളും. ഗഹനവും, താത്വികവുമായ വിഷയങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനുള്ള അപാരമായ കഴിവിന്റെ തെളിവുകളിൽ ഒന്നാണ് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വിഷയത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന A SHORT FILM ABOUT KILLING എന്ന  പോളിഷ് സിനിമ.
            സിനിമയുടെ പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്  പോലെ  ആസ്വദ്യകരമായ നിമിഷങ്ങളല്ല ഈ സിനിമ നൽകുന്നത് . വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ആസ്വാദന തലമാണ് ഈ സിനിമ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.  "വധശിക്ഷ" എന്ന  നിയമ-നീതിയെ  വിലയിരുത്തുവാനുള്ള  തുറന്ന അവസരമാണ് ഈ സിനിമ മുന്നോട്ടു വെയ്ക്കുന്നത്. അനുകൂലിച്ചോ, പ്രതികൂലിച്ചോ നിൽക്കാതെ പ്രേക്ഷകരുടെ ചിന്തയിൽ തീ പടർത്തുന്ന വിധത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ സിനിമ ഒരു കേവലക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ഉതകുന്നതല്ല. കഥാപാത്രങ്ങൾ , ആശയം, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവയെ ബുദ്ധിപൂർവ്വം സമ്മേളിപ്പിച്ച് ചെറിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ വ്യത്യസ്തമായ തലങ്ങളിലേയ്ക്ക് നമ്മുടെ ചിന്തകളെ വഴിതിരിച്ചു വിടാൻ സിനിമക്ക് സാധിച്ചത് കീസ്ലോവ്സ്കി എന്ന സംവിധായകന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടാണ്.
           ജീവനറ്റ മൂന്ന് ജീവികളുടെ ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ ആരംഭിക്കുന്ന സിനിമയിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ അഭിഭാഷകനും, യുവാവും, ടാക്സി ഡ്രൈവറുമാണ്. ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെ വളരെ കുറച്ച് രംഗങ്ങളിലൂടെ വ്യക്തമായി ഡെവലപ്പ് ചെയ്യാൻ സാധിച്ചതായി തോന്നി. അഭിഭാഷകനായി ENROLL ചെയ്യുന്ന മാനവികതയും , മൃദു ഹൃദയത്വവും നിറഞ്ഞ ബാലിസ്കി , അലസവും, അപകടകരവുമായി  നിലകൊള്ളുന്ന ജാക്ക് എന്ന യുവാവ് , നമ്മുടെ വെറുപ്പ്‌ സമ്പാദിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ വേറിട്ട്‌ നിൽക്കുന്ന ടാക്സി ഡ്രൈവർ എന്നിവരാണ് ഈ സിനിമയെ താങ്ങി നിർത്തുന്നത്. ഇവരെ   കൂട്ടിയിണക്കുന്ന കൊലപാതകവും,  അതിന്റെ വിചാരണ ഇടിച്ചു നിൽക്കുന്ന  വധശിക്ഷയുമാണ് പിന്നീട് സ്ക്രീൻ നിറയുന്നത്.
           സിനിമയുടെ പ്ലോട്ടിന്റെ വ്യത്യസ്തതയേക്കാൾ ഈ സിനിമയെ മികച്ചതാക്കുന്നത് അവതരണ രീതിയും , സിനിമ ബാക്കിയാക്കുന്ന ചിന്തകളുമാണ്. ജീവിതം, മരണം എന്നീ സത്യങ്ങൾ പല രീതിയിൽ നമുക്ക് മുന്നിലും, നമ്മുടെ ചിന്തകളിലും ഇടം പിടിയ്ക്കുന്ന അസ്വസ്ഥത നിങ്ങളിലെ സിനിമാപ്രേമിക്ക്‌ പ്രശ്നമില്ലെങ്കിൽ ഈ സിനിമ തീർച്ചയായും കാണാം. വയലൻസിനെ മാറ്റി നിർത്തി ഈ ആശയത്തെ ഇത്ര റിയലിസ്ടിക്കായി അവതരിപ്പിക്കാനാവില്ല എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. കൊലപാതകത്തെ തിന്മയുമായും , വധശിക്ഷയെ തിന്മയുടെ ഉന്മൂലനവുമായും ചേർത്ത് വായിക്കുന്ന പ്രേക്ഷക ചിന്തകളെ തകിടം മറിക്കുന്ന തരത്തിൽ അവസാന രംഗങ്ങൾ വികാര തീവ്രമാക്കിയത് ബോധപൂർവ്വമാകാം. നീതിയുടെയും (നന്മയുടെ നിലനിൽപ്പ്‌) , തിന്മയുടെയും വിരുദ്ധ കളങ്ങളിലേയ്ക്കു  നീക്കിവെയ്ക്കാവുന്ന  ഇരു മരണങ്ങളും ഒരു ചോദ്യമായി മനസ്സിൽ തറയ്ക്കുന്ന വിധം ഈ സിനിമ അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു.
               കീസ്ലോവ്സ്കിയുടെ  പല  വർക്കുകളിലും കാണാറുള്ള പ്രത്യേക കളർ ടോണ്‍ ഈ സിനിമയിലും കാണാം. ആശയ പ്രകാശനത്തെ ബാലപ്പെടുത്തുന്നതിനായുള്ള അനുപമമായ സിനെമാടോഗ്രഫിയും , മനം തുളയ്ക്കുന്ന പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തിന്റെ തീവ്രതയും , മാസ്മരികതയും അദേഹത്തിന്റെ ഇതര സിനിമകളിലേതു പോലെ ഇവിടെയും അന്യം നിന്നിട്ടില്ല. ഈ സിനിമയുടെ പ്ലോട്ട് അദേഹത്തിന്റെ വിഖ്യാതമായ DECALOGUE എന്ന മിനി സീരീസിൽ ഒരു എപിസോഡ് ആയി ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
              55-മത്തെ  വയസ്സിൽ മരണം തേടിയെത്തിയ ഈ മഹാപ്രതിഭയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കാതെ പോയ  സിനിമകളെയോർത്ത് വിഷമപൂർവ്വം ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.  

WHEN WE LEAVE (2010)

FILM  : WHEN WE LEAVE (2010)

COUNTRY : GERMANY

GENRE  : DRAMA

DIRECTOR : FEO ALADAG

        പെണ്ണിനെ അടക്കി ഭരിക്കുന്നതും, അവളുടെ ചെറിയ സ്വപ്‌നങ്ങൾക്കുപോലും  കടിഞ്ഞാണിടുന്നതും ആണത്തമാണെന്ന  വികലമായ സാമൂഹിക ബോധം ആവേശിച്ച സമൂഹത്തിലെ ധീരയായ ഒരു യുവതിയുടെ ചെറുത്തു നിൽപ്പും , അത് ആനയിക്കുന്ന ജീവിത അനുഭവങ്ങളുമാണ് 2010-ൽ  പുറത്തിറങ്ങിയ WHEN WE LEAVE എന്ന ജർമ്മൻ സിനിമ തുറന്നു കാണിക്കുന്നത്. ഡ്രാമ വിഭാഗത്തിലുള്ള ഒരു മികച്ച സിനിമയ്ക്ക്‌ വേണ്ട എല്ലാ ചേരുവകളും സംഗമിക്കുന്ന കാഴ്ചയാകുന്നു ഈ സിനിമ. ഓസ്ട്രിയൻ സംവിധായികയായ FEO ALADAG  സംവിധാനം നിർവ്വഹിച്ച ഈ സിനിമയ്ക്ക്‌ പാശ്ചാത്തലമാകുന്നത്  ജർമ്മനിയിലെയ്ക്ക് കുടിയേറിയ തുർക്കി വംശജരായ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കഥയാണ്.
                   ഭർത്താവിന്റെ ക്രൂരമായ പെരുമാറ്റങ്ങൾ മൂലം മകനോടൊപ്പം ബർലിനിലെ സ്വന്തം വീട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിയെത്തുകയാണ് 25-കാരിയായ  ഉമായ്‌ . വിവാഹമോചനം എന്ന ഒറ്റ പോംവഴിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന അവളെ തിരികെ ഭർതൃഗൃഹത്തിലെയ്ക്ക് തള്ളിവിടാനുള്ള ശ്രമങ്ങളിലാണ് അവളുടെ കുടുംബം. അനാവശ്യമായ സാംസ്കാരിക ശാഠയങ്ങളെ പിന്തുടരാനും , അംഗീകരിക്കാനും മടിക്കുന്ന ഉമായ്‌യെ  വരവേൽക്കുന്നത് ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും , അവഗണനയുടെയും   വേദനയാർന്ന ദിനങ്ങളാണ്. ഈ വേദനകളാണ് നമ്മെയും നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്നത്.
               ഒരു സ്ത്രീപക്ഷ  സിനിമ എന്ന പേരിൽ മാറ്റി നിർത്താൻ പറ്റാത്ത വിധം മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെയും, ജീവിതം തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലായ്മയെയും സിനിമ വ്യക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഗാർഹിക പീഡനം  സാധാരണ സംഭവം മാത്രമാകുന്ന അകത്തളങ്ങളിൽ ചെറുത്തു നിൽപ്പിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം തീർക്കുന്ന ഉമായ്‌-ക്കൊപ്പം സ്വന്തം കുടുംബം പോലും ചേർന്ന് നിൽക്കാത്ത വിധം വികൃതമാണ് പല പരമ്പരാഗത ചട്ടക്കൂടുകളും എന്ന യാഥാർത്യത്തെ  വെറുപ്പോടെ നോക്കി നിൽക്കാനേ നമുക്കാവൂ.  കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനവും, അപമാനവും നിർണ്ണയിക്കുന്നത് സാംസ്കാരിക ചങ്ങലകൾ ഒരുക്കുന്ന സാമൂഹിക ചിത്രങ്ങളാണെന്ന് ഈ സിനിമ വിളിച്ചു പറയുന്നു. 
           തന്റെ ലാളനകളിൽ വളർന്ന  സഹോദരങ്ങൾ പോലും ക്രൂരമായ ശാരീരിക-മാനസിക  ആഘാതങ്ങൾ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അവൾ തളരാത്തത് "എന്തുകൊണ്ട്?" എന്നതിന് ഉത്തരം തേടേണ്ടാത്ത വിധം സ്പഷ്ടമാണ് ആണ്‍കോയ്മയുടെ  ഇത്തരം സാമൂഹിക  കാഴ്ചപ്പാടുകൾ.  തന്റെ ദാമ്പത്യത്തിലെ അനിവാര്യവും, സ്വാഭാവികവുമായ ഒരു വിള്ളൽ തനിക്കും കുടുംബത്തിനും ഇടയിലേക്ക്  പടർന്നു കയറുന്നത്  അസഹനീയമായാണ് ഉമായ്‌-ക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ഈ സിനിമ അവതരിപ്പിച്ച വിരുദ്ധങ്ങളായ സാംസ്കാരികതകളെ തുലനം ചെയ്തു നോക്കാൻ ഈ സിനിമയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പൂർണ്ണമായി സാധ്യമല്ലെങ്കിലും , സിനിമയുടെ കഥാതന്തുവിനെ ബലപ്പെടുത്തുന്ന തരത്തിൽ പ്രതിസ്ഥാനത്ത് നിർത്തിയിരിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക-സാമൂഹിക അംശങ്ങൾ പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ടവ  തന്നെയാണ്.
                HEAD-ON  എന്ന FATIH AKIN സിനിമയിലൂടെ പ്രശസ്തിയാർജ്ജിച്ച  SIBEL KIKELLI-യുടെ പ്രകടനം ഈ സിനിമയെ കൂടുതൽ മികച്ചതാക്കി എന്ന് പറയാതിരിക്കാനാവില്ല. അത്ര ശക്തമായാണ് ഈ കഥാപാത്രത്തിന് അവർ ജീവനേകിയിട്ടുള്ളത്. ദുഖവും, ഏകാന്തതയും, വേദനയും ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഫ്രൈമുകൾക്കിടയിൽ  എവിടെയോ മിന്നിമറഞ്ഞ പ്രണയാതുരമായ ക്ഷണിക നിമിഷങ്ങളും  അതിന്റെ എല്ലാ സൌന്ദര്യത്തോടേയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ നായികയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. ശ്രദ്ധ പതിയേണ്ട ഒരു വിഷയത്തെ സംവിധാന മികവിലൂടെ മികച്ച ഒരു സിനിമാ അനുഭവമാക്കിയ സംവിധായിക സിനിമയുടെ ശക്തിയെ ഒന്നു കൂടി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
             ആവേശമോ, നിഗൂഡതയോ എത്തിനോക്കാത്ത ഈ സിനിമ മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളെയാണ്  നമുക്കായ്  കാഴ്ചവെയ്ക്കുന്നത്. ശക്തമായ ഒരു  സിനിമയ്ക്കായി (ഡ്രാമ) ദാഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ , ഇത് തീർച്ചയായും നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്.......

WAITING FOR HAPPINESS (2002)

FILM  : WAITING FOR HAPPINESS (2002)

COUNTRY  : MAURITANIA

GENRE  : DRAMA

DIRECTOR : ABDERREHMANE SISSAKO

        ഒരു മന്ദമാരുതന്റെ സ്പർശനം പോലെ നമ്മെ തഴുകിയനുഭവിപ്പിക്കുന്ന  സിനിമകളുടെ കൂട്ടത്തിലേയ്ക്കാണ്  HEREMAKONO-യെ ഞാൻ ചേർത്ത് വെയ്ക്കുന്നത്. രംഗങ്ങളിൽ നിന്ന് രംഗങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഫ്രൈമുകൾ നീങ്ങുമ്പോൾ അവയെ യോജിപ്പിക്കാനാവാത്ത അപരിചിതത്വവും നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടും. സിനിമ നമ്മളിലുളവാക്കുന്ന  ശാന്തതയെ, സിനിമയിലെ പല കഥാപാത്രങ്ങളിലും തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന ഭാവങ്ങളുമായി കൂട്ടിക്കെട്ടാനാവില്ല. കാരണം, സന്തോഷ മുഖരിതമായ ഒരു ഉഷസ്സിനായി  സ്വപ്നം നെയ്തുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെ ശൂന്യതയിൽ സ്തംഭിച്ച നിർവ്വികാരതയുടെ  പ്രതിഫലനമാണത്. ആഫ്രിക്കൻ ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ സാംസ്കാരികമായ വൈവിധ്യക്കൂമ്പാരങ്ങൾ  പോലെ അവിടെയുള്ള സിനിമകളും നമുക്കായി കരുതിവെയ്ക്കുന്നത് വിചിത്രമായ അനുഭൂതികൾ തന്നെയാണ്.
               മൌരിറ്റിയാനിയൻ  കടൽതീര  ഗ്രാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളും, അപൂർണ്ണമായി  മാത്രം നമുക്ക് ദർശിക്കാവുന്ന  അവരുടെ ജീവിത ചിത്രങ്ങളുമാണ് ഈ സിനിമ. യൂറോപ്പിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കായി തയ്യാറെടുക്കുന്നതിനിടെ മാതാവിനെ സന്ദർശിക്കാനെത്തുന്ന യുവാവായ അബ്ദുള്ള , ഗ്രാമത്തിന് വെളിച്ചം വിതറാൻ പരിശ്രമിക്കുന്ന വൃദ്ധനായ ഇലക്ട്രീഷ്യൻ മാട്ടാ , മാട്ടായുടെ പാതയിൽ മുന്നേറാൻ അസിസ്ടണ്ട് ആയി ഒപ്പം കൂടുന്ന അനാഥബാലൻ ഖത്ര, യൂറോപ്പിൽ നിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം ഭർത്താവിനെ കാത്തിരിക്കുന്നവളും, നിരാശ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഈ പ്രാന്തതയിൽ പലരുടെയും ഇടത്താവളമാകുകയും  ചെയ്യുന്ന നാന എന്നിവരാണ് സിനിമയിലെ പ്രധാന ഇമേജുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. ഒരു പ്രത്യേക പ്ലോട്ടുമായി മുന്നോട്ടുപോകുന്നതിനു പകരം കഥാപാത്രങ്ങളെയും, അവരുടെ അംഗവിക്ഷേപങ്ങളെയും, അകമനസ്സ് പ്രതിഫലിക്കുന്ന മുഖ ദർപ്പണങ്ങളിൽ തെളിയുന്ന ഭാവങ്ങളെയും ഫ്രൈമുകളിൽ നിറച്ചിരിക്കുന്നു ഈ സിനിമ.
             പുതുമയുടെയും, പുരോഗതിയുടെയും സാന്നിധ്യമായാണ് അബ്ദുള്ള വന്നെത്തുന്നത്. പാശ്ചാത്യത നിഴലിക്കുന്ന അബ്ദുള്ളയിലൂടെ ഒരു സാംസ്കാരിക സംഘർഷത്തെയും  ഈ സിനിമ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഭാഷയിലും , വേഷങ്ങളിലുമെല്ലാം തനിക്ക് അപരിചിതമായ പ്രാദേശികതയെ തന്റെ മുറിയുടെ കിളിവാതിലിലൂടെ  ഫ്രെയിം ചെയ്ത് വീക്ഷിക്കുകയാണ് അബ്ദുള്ള. അയാൾ    പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സാംസ്കാരികതയോടുള്ള  വിമുഖതയും, പരിഹാസവും അയാൾ പങ്കുചേരുന്ന  പൊതുഇടങ്ങളിലെ ഇതര വ്യക്തികളുടെ  പ്രതികരണങ്ങൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സ്വന്തം സാംസ്കാരികതയിൽ നിന്നും കുതറിയോടാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഈ ഗ്രാമീണ ചിന്തയേയോ , സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട സാംസ്കാരിക സ്വത്വങ്ങളെയോ ആവാം സംഗീതം പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയിലൂടെ സംവിധായകൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. സിനിമയിലെ ഏറ്റവും ആസ്വാദ്യകരമായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നാവുന്നതും ഈ സംഗീത പഠനമാണ്. വശ്യമായ ശബ്ദവിന്യാസങ്ങളുടെ ആഫ്രിക്കൻ ചാരുതയുടെ മനം കുളിർപ്പിക്കുന്ന ദൃശ്യ-ശ്രാവ്യ വിരുന്നാവുന്നു ഈ രംഗം. കാത്തിരിപ്പിന്റെ സ്ഥായീഭാവങ്ങൾ എങ്ങും നിറഞ്ഞ ഈ ജനതയ്ക്കിടയിൽ വഴിവാണിഭം നടത്തുന്ന (പലതും ഉപയോഗശൂന്യമെന്ന് പറയാവുന്നവ) ചൈനക്കാരൻ , സംവിധായകൻ ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിച്ച ഇമേജുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.
                  ബൾബ്‌ തെളിയാത്ത പഴയ വീടും, ആശയറ്റു വീഴുന്ന മാട്ടയും, സന്തോഷ തീരങ്ങളെ വിദൂരതയിലെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഖത്രയും, അബ്ദുള്ളയുടെ യാത്രയും നമ്മിൽ അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന ചിന്തകൾ പലതാണ്. വെളിച്ചം സന്തോഷത്തിന്റെ പ്രതീകമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിലും , സിനിമയിലെ അന്ത്യരംഗങ്ങൾ എന്താണ് പറയുന്നത് എന്നത് സംശയമായി ഉള്ളിൽ പുകയുന്നു. സന്തോഷങ്ങളുടെ ക്ഷണികതയോ, കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങുമ്പോൾ  വഴുതിപ്പോകുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ ജീവിതപാഠമോ  ആവാം ഈ കാഴ്ച്ചകളുടെ പൊരുൾ.
                   സന്താപങ്ങളുടെ പെരുമഴക്കിടയിൽ വീണുകിട്ടുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ തെളിവാനങ്ങൾക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ് ജീവിതം. അതിനു വേണ്ടിയാണല്ലോ ഈ മഴകളിലത്രയും നാം   നനഞ്ഞു കുതിരുന്നത്.......

                   എല്ലാതരം പ്രേക്ഷകനെയും ഈ സിനിമ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണമെന്നില്ല. സിനിമ ഒരു ഉദാത്ത കല എന്ന രീതിയിൽ അതിന്റെ മറ്റൊരു  മുഖത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയാകും ഈ സിനിമ നൽകുക എന്ന മുന്നറിയിപ്പോടെ നിർത്തുന്നു.   

CURFEW (2012)

FILM : CURFEW (2012)

GENRE : DRAMA !!!! SHORT (19 MIN)

COUNTRY : U S A

DIRECTOR : SHAWN CHRISTENSEN

         19 മിനുട്ടിനുള്ളിൽ ആസ്വാദകന്റെ വൈകാരികതലങ്ങളെ   തലോടുന്ന നല്ലൊരു ഫാമിലി ഡ്രാമ അവതരിപ്പിച്ച്  കണ്ണ് നനയിപ്പിക്കുക എന്നത് പ്രയാസമേറിയ കാര്യമാണ്. എന്നാൽ , അതാണ്‌ 2013ലെ ഷോർട്ട് ഫിലിമിനുള്ള ഓസ്കാർ പുരസ്കാരം കരസ്ഥമാക്കിയ CURFEW  ചെയ്യുന്നത്. അവതരണവും, അഭിനയവും, കഥയും ഒരുപോലെ മികച്ചു നിന്നപ്പോൾ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ  മനം നിറയ്ക്കുന്ന ദൃശ്യാനുഭവമാണ് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത്.
       സ്വയം തീർത്ത വിരസവും, വിഷാദാത്മകവുമായ ജീവിതത്തിനു വിരാമമിടാനുള്ള "റിച്ചി"യുടെ   ശ്രമങ്ങൾക്കിടയിലാണ് സിനിമ നമ്മെ ഒപ്പം കൂട്ടുന്നത്‌. അടഞ്ഞ കുഴലുകൾക്കുള്ളിലൂടെ  കുതിച്ചു പായുന്ന നിണച്ചാലുകൾക്ക് പുറത്തേക്കുള്ള വഴി തെളിക്കുകയായിരുന്ന റിച്ചിയെ തേടി അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ഫോണ്‍കാൾ എത്തുന്നു. ഏറെക്കാലമായി അവനുമായി യാതൊരു ബന്ധവും പുലർത്താത്ത സഹോദരി(മാഗ്ഗി) , സ്വന്തം മകൾക്കൊപ്പം  കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ ചെലവിടാൻ  അഭ്യർഥിക്കുന്നു. റിച്ചിയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ നന്നായറിയുന്ന  മാഗ്ഗി  ഒരു  SCHEDULE (DO 'S   AND  DONT'S) മകളായ സോഫിയുടെ കൈയ്യിൽ നൽകുന്നുണ്ട്. സോഫിയുടെ കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ റിച്ചിയെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതാണ് പിന്നീടുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ സ്ക്രീനിൽ നിറയുന്നത്.
         CHARACTER  DEVELOPMENT-നൊന്നും സമയം ലഘുചിത്രങ്ങളിൽ ലഭിക്കില്ലെങ്കിലും റിച്ചിയെ പ്രേക്ഷകന് മനസ്സിലാകും വിധം ശക്തമായി CREATE ചെയ്യാൻ സാധിച്ചു എന്നതാണ് ഈ സിനിമയെ ഒരു ഫാമിലി ഡ്രാമയുടെ നിലവാരത്തിലേയ്ക്ക് ഉയർത്തിയത്‌. സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും, ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെയും, സോഫിയുടെ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയും റിച്ചിയുടെ ഭൂതകാലം, പ്രശ്നങ്ങൾ , നഷ്ടങ്ങൾ എന്നിവയെ നമുക്ക് വായിച്ചെടുക്കാവുന്ന വിധം വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. സിനിമയിലെ   "അത്യാകർഷകമായ  പ്രകടനം" എന്ന വിശേഷണം  സോഫിയുടെ റോൾ കൈകാര്യം ചെയ്ത FATIMA PTACEK-ന്  അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് നിസ്സംശയം  പറയാം. പക്വതയാർന്ന പ്രകടനത്തിലൂടെ ഈ ഉദ്യമത്തിന് പൂർണ്ണതയേകിയ ആ കുട്ടിയെ അവഗണിച്ച് ഈ ലഘുചിത്രത്തെക്കുറിച്ച്  ഒരു കുറിപ്പും എഴുതാനാവില്ല. സംവിധായകന്റെയും , റിച്ചിയുടെയും വേഷം ഒരുപോലെ മനോഹരമാക്കിയ SHAWN CHRISTENSEN പ്രത്യേക പരാമർശം അർഹിക്കുന്നു.  സിനിമയവസാനിക്കുന്നത്  കുടുംബ ബന്ധങ്ങളെയും , ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളെയും, നഷ്ടങ്ങളെയും, സ്വയം തീർക്കുന്ന നിരാശയുടെയും, വിഷാദങ്ങളുടെയും  ചുഴികളെയും ഓർമ്മിപ്പിച്ചാണ്. മനസ്സിൽ ഒരു നനുത്ത സ്പർശമേൽപ്പിക്കാൻ ഈ സിനിമയ്ക്കായി എന്നത് തന്നെയാവണം ഇത് വാരിക്കൂട്ടിയ അവാർഡുകൾക്കും   കാരണം.

WHEN I SAW YOU (2012)

FILM  : WHEN I SAW YOU (2012)

COUNTRY  : PALESTINE

GENRE  : DRAMA

DIRECTOR : ANNEMARIE  JACIR

       യുദ്ധങ്ങളേയോ , അധിനിവേശങ്ങളേയോ , ദേശ സ്പർദ്ധകളേയോ  പശ്ചാത്തലമാക്കി കുട്ടികളുടെ വീക്ഷണ കോണിലൂടെ അവതരിക്കപ്പെട്ട പല സിനിമകളും  ട്രാജഡിയുടെ നനവാണ്  ബാക്കിയാക്കാറുള്ളത്. ഹൃദയത്തിന് കനമേകുന്ന  ദുരിതക്കാഴ്ച്ചകളുടെ  ധൂർത്തും  ഇത്തരം സിനിമകളിൽ കാണാറുണ്ട്‌. എന്നാൽ അതിൽ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തമായി നിശ്ചയദാർഡ്യത്തിന്റെ ഇളം മനസ്സുമായി ലക്ഷ്യത്തിലേയ്ക്ക് പിച്ച വെയ്ക്കുന്ന താരീഖിനെ നമുക്കായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ഫലസ്തീൻ സിനിമയാണ് WHEN I SAW YOU.
    1967-ലെ ഇസ്രായേലിന്റെ ഫലസ്തീൻ അധിനിവേശത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ജോർദാനിലെ അഭയാർഥി ക്യാമ്പിൽ കഴിയുന്ന അമ്മയുടെയും, മകന്റെയും കഥയാണ് ഈ സിനിമ പറയുന്നത്. അഭയാർഥി ക്യംപിലെയ്ക്ക് അനുദിനം  ട്രക്കുകളിൽ    വന്നണയുന്ന അഭയാർഥികളും , 20 വർഷമായി ക്യാമ്പിൽ ജീവിക്കുന്ന പ്രായം കൂടിയ സ്ത്രീയും താരീഖിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത് , കൂടണയാനും പിതാവിനെ സന്ധിക്കാനും, സ്വന്തം മണ്ണിൽ കാലമർത്താനുമുളള  അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹമാണെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. ഓർമ്മയിൽ സ്വരുക്കൂട്ടിയ പിതാവിന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്നും നേടുന്ന ദിശാബോധവുമായി പിതാവിനെ അന്വേഷിച്ച് ഫലസ്തീൻ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്രയാകുന്ന താരീഖ് ചെന്നെത്തുന്നത്, ഫലസ്തീന്റെ വിമോചനത്തിനു വേണ്ടി പോരാട്ട സജ്ജമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യ പോരാളികൾക്കിടയിലാണ്. എകാഗ്രതയുടെയും, സഹനത്തിന്റെയും, ക്ഷമയുടെയും തീക്ഷണതയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടെങ്കിലും,  കാത്തുനിൽക്കാനുള്ള മനസ്സ് താരീഖിനുണ്ടാകുമോ?........ അവന്റെ യാത്ര ലക്ഷ്യം കാണുമോ?...... ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായ ഉത്തരം സിനിമ നൽകുന്നില്ലെങ്കിലും , സൂചനകൾ അവശേഷിപ്പിച്ച്  തന്നെയാണ് സിനിമയവസാനിക്കുന്നത്.
                  വിടർന്ന കണ്ണുകളും , വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയും ഉയർന്ന പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയും മാത്രമല്ല, ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും നിറഞ്ഞ കുഞ്ഞു മനസ്സിലെ കനലുകളെയും കൂടിയാണ് പ്രേക്ഷകർ നെഞ്ചിലേറ്റുന്നത്. ചരിത്ര യാഥാർത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട സംഭവത്തെ അവലംബിക്കുമ്പോൾ പക്ഷം ചേരലിന്റെ സ്വാഭാവികമായ (ന്യായീകരിക്കാവുന്ന) ആധിക്യം പ്രതീക്ഷിച്ചെങ്കിലും , റിയലിസ്ടിക്കായ ഒരു ആഖ്യാനത്തെ പിൻപറ്റിയ  സംവിധായികയുടെ ശ്രമം സിനിമയെ കൂടുതൽ മികവുറ്റതാക്കിയതായി  തോന്നി.
           പോരാളികളുടെ തലവനായ അബു അക്രം പറയുന്ന പല വാചകങ്ങളും താരീഖിന്റെയും നമ്മുടെയും ചിന്തകളിൽ തറക്കുന്നവയായിരുന്നു. ഓരോ പോരാളിയുടെയും, ഓരോ പോരാട്ടത്തിന്റെയും വിധിയെഴുതുന്നത് ചരിത്രമാകുമെന്ന വാചകം സിനിമയ്ക്ക്‌ ശേഷവും തങ്ങി നിൽക്കുന്നതായി. താരീഖിനെ പിന്തുടർന്നെത്തുന്ന മാതാവും, അപൂർണ്ണമായ അന്ത്യരംഗങ്ങളും  ബാക്കിയാക്കുന്നത് പിറന്ന മണ്ണ് ജീവവായുവാണെന്ന  സത്യമാണ്.
        സംഗീതവും സിനെമാടോഗ്രഫിയും പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാൾ സിനിമയുടെ തിളക്കം കൂട്ടിയ ഘടകങ്ങളായി. മികച്ച സിനിമകൾ ഇനിയും തന്നിൽ  നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാം എന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ANNEMARIE JACIR  ഈ സിനിമയിലൂടെ  നൽകുന്നത്.

      

BAL-CAN-CAN (2005)

FILM  : BAL-CAN-CAN (2005)

COUNTRY  : MACEDONIA

GENRE : ACTION !!! COMEDY

DIRECTOR : DARKO MITREVSKI

                     ലോജിക്കിനെയോ , ലോജിക്കില്ലായ്മയേയോ ചികഞ്ഞു നോക്കാതെ കാഴ്ചക്കാരന്റെ ലളിത യുക്തിയോടെ വീക്ഷിക്കാവുന്ന രസകരമായ സിനിമയാണ് BAL-CAN-CAN. തമാശയും, സാഹസികതയും, കണ്ണീരും  കലർന്ന കാഴ്ച്ചകളാണ്  ഈ സിനിമയുടെ ക്യാൻവാസിൽ നിറയുന്നത്. വേദനയും, ചോരയും പൊടിയുന്ന ഹാസ്യരംഗങ്ങൾ ഈ സിനിമയെ കറുത്ത ഫലിതങ്ങളുടെ കുടക്കീഴിലെയ്ക്ക്  നീക്കി നിർത്തുന്നു.
                 അവിശ്വസനീയമായ ഒരു കഥയ്ക്ക്‌ പിറകെയാണ് നമ്മൾ മനസ്സിനെ കയറൂരി വിടുന്നത്. ഇറ്റലിക്കാരനായ SANTINO-ക്ക് തന്റെ അർദ്ധ സഹോദരനായ മാസിഡോണിയക്കാരൻ TRENDAFIL-ന്റെ ഫോണ്‍കാൾ എത്തുന്നു. സഹായത്തിനായുള്ള അയാളുടെ അഭ്യർത്ഥന കർണ്ണപടങ്ങളിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ , മരണശയ്യയിൽ പിതാവിന് നൽകിയ വാക്കും , പഴയ ഒരു കടം വീട്ടുവാനുള്ള അവസരവുമാണ് SANTINO-ക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞത്. മാസിഡോണിയയിൽ നിന്നും ബൾഗേറിയയിലേക്കുള്ള രക്ഷപെടലിനിടെ  മരണം വരിക്കുന്ന ZAMBULA എന്ന ഭാര്യാമാതാവിനെ  പൊതിഞ്ഞുവെച്ച കാർപെറ്റ് മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട നിസ്സഹായാവസ്ഥയിലാണ് ജീവിതത്തിലാദ്യമായി TRENDAFIL  അർദ്ധ സഹോദരനെ വിളിക്കുന്നത്‌. മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കാർപെറ്റും , അതിനുള്ളിൽ അകപ്പെട്ട സംബുലയുടെ മൃതശരീരവുമാണ് വീണ്ടെടുക്കേണ്ടത്. സഹോദരനെ സഹായിക്കാനായി ഓടിയെത്തുന്ന SANTINO , TRENDAFIL-മായി ചേർന്ന് ബാൾക്കൻ  അധോലോകത്തിലൂടെ നടത്തുന്ന അപകടകരവും, രസകരവുമായ അന്വേഷണങ്ങളാണ് ഈ സിനിമ.
                 ലളിതമായ കഥാതന്തുവിനെ ആകർഷകമായ അവതരണത്തിലൂടെ മികവുറ്റ അനുഭവമാക്കിയിരിക്കുന്നു. സിനിമയുടെ തുടക്കം മുതൽ പ്രേക്ഷകരെ ബോറടിപ്പിക്കാതെ കൂടെക്കൂട്ടാൻ   സിനെമയ്ക്കാവുന്നു. ബാൾക്കൻ സിനിമകളിൽ സ്ഥിരമായി കാണാറുള്ള രാഷ്ട്രീയ അംശങ്ങൾ പരോക്ഷമായി പുതുമയോടെ ഹാസ്യവൽക്കരിച്ച്  അവതരിപ്പിച്ചതായി തോന്നി. ഈ മേഖലയിലെ പല ദേശീയ സ്വത്വങ്ങളെയും ഭാഷയിലൂടെയും, ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെയും വ്യക്തികളിലൂടെയും  ഈ സിനിമയുടെ ഫ്രൈമുകളിൽ വരച്ചിടാൻ  സംവിധായകാൻ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചതായി കാണാം. ഈ ദേശങ്ങളിലെ സാമൂഹിക മനസ്സും, സംഘർഷ മുഖരിതമായ ചുറ്റുപാടുകളും പ്രേക്ഷകനുമായി പങ്കു വെയ്ക്കുന്നത് സ്റ്റീരിയോടൈപ്പ്  ആയി തോന്നാവുന്ന വ്യക്തിത്വങ്ങളിലൂടെ തന്നെയാണ്.
       സംഘർഷങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രങ്ങളും , അന്താരാഷ്‌ട്ര നിരീക്ഷണങ്ങളുമെല്ലാം  ഈ സിനിമയിൽ ഹാസ്യരൂപം  നൽകിയാണ്‌   അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ചോരച്ചാലുകൾ ഒഴുക്കുന്ന ആയുധ സംവാദങ്ങൾക്ക് വഴിമരുന്നിടുന്നത് ശുഷ്ക്കമായ കാരണങ്ങളാണെന്ന് ഈ സിനിമയും ചില ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ ആവർത്തിക്കുന്നു. നിറം പൂശിയ  തമാശകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ ചില കണ്ണീർ കണങ്ങളെയും നമുക്ക് കണ്ടെടുക്കാം. അവസാനിക്കുമ്പോഴും ഒരു ആർദ്ര സ്പർശമേകാൻ ഈ സിനിമയ്ക്ക്‌ സാധിക്കുന്നു.
          വേറിട്ട താളങ്ങളുടെ പ്രകമ്പനം കസ്റ്റൂറിക്കൻ സിനിമകളിലേതു പോലെ പലയിടങ്ങളിലും കേൾക്കാനായി. സിനിമയിലെ മനസ്സിൽ പതിയുന്ന കഥാപാത്രമാകാൻ TRENDAFIL-ന് കഴിഞ്ഞത് അയാളുടെ അഭിനയത്തിന്റെ തെളിവായി വ്യാഖ്യാനിക്കാം. സ്വന്തം മണ്ണിനെയും, അതിന്റെ വ്യതിരിക്തമായ സ്വത്വത്തെയും അതിഭാവുകത്വവും, അവിശ്വസനീയതയും കലർത്തി അവതരിപ്പിച്ച ഒരു വേറിട്ട കാഴ്ച.... അതാണ് BAL-CAN-CAN.