HERMANO (BROTHER) 2010

FILM : HERMANO (BROTHER) -2010

DIRECTOR  :  MARCEL RASQUIN

GENRE  : CRIME , DRAMA , SPORT

COUNTRY : VENEZUELA

           സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം പലപ്പോഴും നാം തിരിച്ചറിയാതെ പോവാറാണ്  പതിവ്. അത് മനസ്സിലാകുന്നത്‌ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും സ്വപ്നം കൈയ്യെത്തും ദൂരത്ത്‌ വഴുതിയകലുന്ന  വേളയിലുമാകാം. തീവ്രമായ സഹോദര സ്നേഹത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തമാർന്ന  അനുഭവമേകിയ  സിനിമയാണ് MARCEL RASQUIN ന്റെ വെനീസ്വലൻ  സിനിമയായ HERMANO (BROTHER ). ഫുട്ബാൾ താരങ്ങളായ ജൂലിയോ, ഡാനിയൽ എന്നീ സഹോദരങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയാണ് നമ്മൾ സിനിമയുടെ മറുകര എത്തുന്നത്. ഫുട്ബാൾ , സിനിമയുടെ ആത്മാവിന്റെ  പ്രധാന ഭാഗം കയ്യടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും  CRIME,DRAMA, SPORTS  എന്നീ GENRE -കളെ കൂട്ടിക്കെട്ടി  ഈ സിനിമയെ തരം തിരിക്കുന്നതാണ്  ഉചിതമെന്ന് തോന്നുന്നു.
               സഹജീവി സ്നേഹത്തിന്റെയും, ഫുട്ബാളിന്റെയും മികച്ച "ദർശനമേകിയാണ്"  സിനിമയാരംഭിക്കുന്നത്. ജീവ വായു നഷ്ടപ്പെട്ട് , ഉപയോഗശൂന്യമായി ചപ്പു ചവറുകൾക്കിടയിൽ  നിദ്രയിലാണ്ട് കിടക്കുന്ന തുകൽ പന്തിനു  സമീപം ഉപേക്ഷികപ്പെട്ട  പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ(ഡാനിയൽ)  ജൂലിയോ എന്ന കുട്ടി  കാണുന്നുവെങ്കിലും,  സ്നേഹത്തിന്റെ മാലാഖയായി പറന്നിറങ്ങുന്നത്  മാതൃത്വത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയിൽ പുറം തിരിയാൻ കഴിയാതെ കുഞ്ഞിനെ വാരിപ്പുണരുന്ന  ജൂലിയോയുടെ അമ്മതന്നെയാണ്. കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്ന മട്ടിൽ  മങ്ങി തെളിയുന്ന സ്ക്രീനിൽ  , 16 വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഗ്രൌണ്ടിൽ ഫുട്ബാളിന്റെ വശ്യമായ കേളി വിസ്മയം തീർത്ത് തങ്ങളുടെ ടീമിനെ ഫൈനലിലേയ്ക്ക്  നയിക്കുന്ന ജൂലിയോ-ഡാനിയൽ സഹോദരങ്ങളെയാണ് നാം കാണുന്നത്. എന്നാൽ സിനിമയുടെ തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങൾ  ഫുട്ബാളിനപ്പുറം  മറ്റു പ്രശ്നങ്ങളിലേയ്ക്ക്  ഈ സഹോദരങ്ങളെ നയിക്കുകയാണ്. സ്വച്ഛമായി , സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്  പിറകെ കുതിക്കുവാൻ അനുവദിക്കാത്ത സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ , കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെയും, പ്രതികാര വാഞ്ചകളുടെയും  ഇരുൾ പടരുകയാണ് ഇവരുടെ ജീവിതത്തിൽ. മാതാവിന്റെ മരണത്തോടെ അതി സങ്കീർണമാകുന്ന ജീവിതത്തെ പ്രശ്നക്കയങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിച്ചു കയറ്റാൻ ഫുട്ബാളിലൂടെ മാത്രമേ കഴിയൂ എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു ഡാനിയൽ . അതിനാൽ തന്നെ കാരമുള്ളുകളുടെ ആവരണമണിഞ്ഞ രഹസ്യങ്ങളെ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒതുക്കി ത്യാഗത്തിന്റെയും, സ്നേഹത്തിന്റെയും,കടപ്പാടിന്റെയും പര്യായമാകുന്നു  ഡാനിയൽ. തന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ തന്റേതു മാത്രമല്ല എന്ന ബോധ്യത്തിൽ അതിജീവനത്തിന്റെ അവസാന പോരാട്ടത്തിനായി സഹോദരനോടൊപ്പം തോളോട് തോൾ  ചേർത്ത് ഗ്രൌണ്ടിൽ  നിൽക്കുകയാണ് ഡാനിയൽ. അവന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ പൂവണിയുമോ?..... അവന്റെ ത്യാഗങ്ങളുടെ ഭാവിയെന്താകും?........ സിനിമയുടെ തുടക്കം പോലെ ഫുട്ബാളും , സ്നേഹം  ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന അവസാന ഫ്രൈമിലേയ്ക്ക് സിനിമയെ എത്തിച്ചത് സംവിധായകന്റെ വിജയമായി.
                   സിനിമയെ താങ്ങി നിർത്തുന്ന നെടും തൂണുകളാകുന്നത്  ഡാനിയൽ -ജൂലിയോ എന്നിവരാണെങ്കിലും   സിനിമയുടെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിലും , കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ അടയാളപ്പെടുത്താൻ സൃഷ്ട്ടിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിലെ വിലപ്പെട്ട സാന്നിധ്യങ്ങളായി മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങളും. ജൂലിയോ-ഡാനിയൽ എന്നിവരുടെ കോച്ച് , സുഹൃത്ത്‌ MAX , ഗുണ്ടാതലവൻ  MOROCHA , ദാനിയലിന്റെ കാമുകി എന്നിവരെല്ലാം പരിമിതമായ സമയത്തിൽ സിനിമയിലെ തങ്ങളുടെ അവിഭാജ്യത അടിവരയിട്ട്  സിനിമയ്ക്ക്‌ ശക്തി പകരുന്നുണ്ട്.
                        വെനീസ്വല  പോലെയുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിൻറെ സാമൂഹികവും, സാംസ്കാരികവുമായ അംശങ്ങൾ സിനിമയിലെ  ജീവിതങ്ങളിലെന്ന പോലെ , ദൃശ്യങ്ങളിലും    മുദ്ര പതിപ്പിക്കുന്നു. വികസ്വര സമൂഹത്തിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയായ തിങ്ങി നിറഞ്ഞതും , തട്ടുകളായി പർവ്വത രൂപം പൂണ്ടതുമായ  കെട്ടിടങ്ങൾ വികസ്വരത വിളിച്ചോതിയ നിശബ്ദ കഥാപാത്രങ്ങളായി പല രംഗങ്ങളിലും സ്ക്രീൻ കയ്യടക്കുന്നു. വികസ്വരത സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാമൂഹികമായ അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ ഏറ്റവും ലളിതമായ ഒരു സാഹചര്യത്തെ സിനിമയുടെ സങ്കീർണതയിലേയ്ക്ക്  വളർത്തിയ സംവിധായകന്റെ ക്രാഫ്റ്റ് എനിക്ക് നന്നേ ബോധിച്ചു.
             സിനിമയുടെ സാങ്കേതിക വശങ്ങളെ പരാമർശിക്കുമ്പോൾ ,  ലാറ്റിനമേരിക്കൻ  ശൈലി നിഴലിക്കുന്ന ഫ്രൈമുകളെ  എടുത്തു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ , ഒരു കടുത്ത ഫുട്ബാൾ ആരാധകനായതു  കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, സിനിമയിലെ ഫുട്ബോൾ സീനുകൾ കുറച്ചു കൂടി മനോഹരമാക്കാമായിരുന്നു  എന്ന് തോന്നി. ഫുട്ബാളുമായി യാതൊരു ബന്ധമില്ലാതവർക്കും ആസ്വദ്യകരമാകുന്ന ഒന്ന് തന്നെയാണ് ഈ സിനിമ. പ്രമേയത്തെ തികച്ചും ലളിതമായി, കൂടുതൽ നടകീയതയേകി നശിപ്പിക്കാതെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അനുഭവം എനിക്കേകിയ ഈ സിനിമ    ലാറ്റിനമേരിക്കൻ സിനിമകൾ കാണാൻ ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നവർ തീർച്ചയായും കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ നിർത്തുന്നു.

സിനിമ :- യുദ്ധങ്ങളും, നഷ്ട ബാല്യങ്ങളും ---- THE BOY IN STRIPED PYJAMAS , TURTLES CAN FLY എന്നീ സിനിമകളുടെ നിഴലുകളിൽ ഒരു അതിവായന

സിനിമ :- യുദ്ധങ്ങളും, നഷ്ട ബാല്യങ്ങളും ---- THE BOY IN STRIPED PYJAMAS , TURTLES CAN FLY എന്നീ സിനിമകളുടെ നിഴലുകളിൽ ഒരു അതിവായന 

       

             ആസ്വാദനത്തിനപ്പുറം സിനിമ സംവദിക്കുന്ന ആശയ, ദൃശ്യ തലങ്ങളിലേയ്ക്ക് ചൂഴ്‌ന്നു  നോക്കാനാണ് ഞാൻ കൂടുതലും ശ്രമിക്കാറുള്ളത്. ഒരു പക്ഷെ എന്റെ ആസ്വാദനത്തിന്റെ സ്വാദ് ഇത്തരം ശ്രമങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ലഘൂകരിക്കപ്പെടാമെങ്കിലും , അത്തരം മനോ-സഞ്ചാരങ്ങൾ എത്തിക്കുന്ന വീഥികളിലെ അപരിചിതത്വം എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും മാടി വിളിക്കുന്നു. ഇന്നിന്റെ ഏറ്റവും ജനപ്രിയമായ സർഗാത്മക ഇടപെടലുകളായി സിനിമ വേറിട്ട്‌ നിൽക്കുന്നു. കാലചക്രത്തിന്റെ അനുസ്യൂതവും , അനിവാര്യവുമായ സ്ഥാനാന്തരങ്ങളിൽ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഊഷരമായ സർഗാത്മകയിടങ്ങളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ പ്രതിഭകളുടെ വേനൽ മഴകൾ ഉണ്ടായിട്ടുമുണ്ട്. അവരിലൂടെ സിനിമ പുതിയ ഉയരങ്ങൾ കീഴടക്കി പുതു-ഇടങ്ങളിലേയ്ക്ക് പന്തലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.  സിനിമയെ കേവലം ആസ്വാദനോപാദിയായി മാത്രം കണക്കാക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷം പ്രേക്ഷകരും, തങ്ങൾ മനസ്സിൽ ആരാധിക്കുന്ന താരങ്ങളുടെ നടന വിസ്മയങ്ങളുടെ നിറച്ചാർത്തുകളിൽ  മതിമറക്കാനാണ് കൊതിക്കുന്നത്. പ്രേക്ഷക ഭാഗത്തിന്റെ ഒരു വലിയ അംശം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഈ ആസ്വാദന തലം   പലപ്പോഴും സിനിമയെ അതിന്റെ സാധ്യതകളുടെ അനന്തവും, വൈവിധ്യവുമാർന്ന സഞ്ചാര പാതകളിൽ നിന്ന് പിറകോട്ട് വലിക്കുകയോ , വിലങ്ങു തടിയാവുകയോ ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.
                     മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ  ഗതിയെയും , ചരിത്രത്തെയും പല തരത്തിൽ , വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ സ്വാധീനിച്ച മായ്ക്കാനാവാത്ത സത്യങ്ങളാണ് യുദ്ധങ്ങൾ. യുദ്ധങ്ങൾ എന്നും സിനിമയുടെ ശക്തമായ തീമുകളായിരുന്നു. യുദ്ധങ്ങളുടെ ആശയപരമായ നിലപാടുകൾ, നിണ  പങ്കിലമായ യുദ്ധ മുഖങ്ങൾ  മുതൽ political propaganda കളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടവയും നിരവധിയാണ്. സത്യവും, സത്യ-നിരാസവുമായ  അനേകം ഉജ്ജ്വലവും , വികലവുമായ സൃഷ്ടികൾ ജന്മം കൊണ്ട കഥാബീജങ്ങളുടെ  അക്ഷയ പാത്രങ്ങളാണ് യുദ്ധങ്ങൾ. യുദ്ധ സംബന്ധിയായ തീമുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന കുറച്ച് സിനിമകൾ ഇതിനു മുമ്പും ഞാൻ ഇവിടെ പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ സമകാലിക അന്താരാഷ്‌ട്ര സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി "യുദ്ധങ്ങളും നഷ്ട ബാല്യങ്ങളും" എന്ന വിഷയത്തെ THE BOY IN STRIPED PYJAMAS , TURTLES CAN FLY എന്നീ സിനിമകളുടെ നിഴലുകളിൽ വായിച്ചെടുക്കാനുള്ള ചെറിയ ശ്രമമാണ് ഈ ലേഖനം  ലക്ഷ്യം വെയ്ക്കുന്നത്.
                       പരിഷ്കൃതമായ   നവയുഗത്തിലും "മനുഷ്യത്വം" ഒരു വംശനാശ ഭീഷണി നേരിടുന്ന "വാക്ക്" മാത്രമായി നിലനിൽക്കുന്ന ഉണ്മ നമ്മുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു. കുട്ടികളുടെ രോദനങ്ങൾ പ്രതിധ്വനികളായി ചെവിയിൽ  മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ബാല്യം ആസ്വദിക്കാനാവാത്ത വിധം നീറുന്ന മുറിവുകളും , ദുരിത പർവങ്ങളും , രൂക്ഷ ഗന്ധങ്ങളും , മറയ്ക്കുന്ന പുകയുമായി എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നു. ചരിത്രം നിരാശാജനകമാം വിധം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ നിരാശകളേൽപ്പിച്ച  പൊള്ളലുകളുടെ നീറ്റലുകളെ ശമിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളായാണ് ഈ വാക്കുകൾ കുറിക്കുന്നത്.

                     2008 ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ മാർക്ക്‌ ഹെർമാൻ സംവിധാനം ചെയ്ത THE  BOY IN STRIPED PYJAMAS രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചിത്രീകരിച്ച സിനിമയാണ്. ഒരു നാസി പട്ടാള ഓഫീസറുടെ മകന്റെയും  കോണ്‍സന്ട്രെഷൻ ക്യാമ്പിലെ ജൂത ബാലന്റെയും തീവ്ര സഹൃദത്തിന്റെ കഥ പറയുന്ന ഈ സിനിമ യുദ്ധങ്ങളുടെ നഷ്ടക്കണക്കുകൾ ഇരകളോടൊപ്പം , വേട്ടക്കാരനും പങ്കുവെയ്ക്കുമെന്ന വൈരുദ്ധ്യത്തിലേയ്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നു. വേട്ടക്കാരൻ ഇരയുടെ ദൈന്യതയെ പുൽകുന്നതും ഈ സിനിമ അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു. വെറുപ്പിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾക്ക്  ഇരുവശവുമിരുന്ന്  സംഭാഷണങ്ങളിലേർപ്പെടുന്ന  ഈ കുട്ടികൾ   അവർക്ക് ചുറ്റും പടർന്നിട്ടുള്ള വംശവെറിയുടെ പുകച്ചുരുളുകളെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെങ്കിലും  വെറുപ്പിന്റെ തീക്കനലുകൾക്ക് മുകളിലും സൗഹൃദത്തിന്റെ കൊട്ടാരങ്ങൾ തീർക്കാമെന്നും , നിഷ്കളങ്കതയുടെ ബലപ്പെടുത്തലിൽ  അത് ഏതു ഉയരവും താണ്ടുമെന്നും  നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. നിഷ്കളങ്കിതരായി ഈ ഭൂമിയിൽ ഉദയം കൊള്ളുന്നവർക്കിടയിൽ  വേലികൾ തീർത്തും , വെറുപ്പിന്റെയും, സ്വാർത്ഥതയുടെയും വിഷ വിത്തുകൾ പാകി നന്മയെ നമ്മൾ ആട്ടിപ്പായിക്കുന്നു. ഈ സിനിമയുടെ അന്ത്യത്തിൽ കോണ്‍സന്ട്രേശൻ  ക്യാമ്പിലെ മരണ മുറിയിലേയ്ക്ക് ആനയിക്കപ്പെട്ടവരിൽ തന്റെ മകനും ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കാമെന്ന നടുക്കുന്ന തിരിച്ചറിവിൽ വെപ്രാളം കൊണ്ട് ഓടുന്ന നാസി ഓഫീസറും , കുടുംബവും യുദ്ധത്തിന്റെ നിരർത്ഥകതയെ ദ്യോതിപ്പിച്ച സാക്ഷ്യ പത്രങ്ങളായി മാറുന്നു. മനുഷ്യ മാംസമെരിയുന്ന ഗന്ധം നമുക്ക് മടുക്കാത്തത് എന്തു കൊണ്ട് എന്ന ആശങ്ക ബാക്കിയാക്കി സിനിമ നമ്മോടു വിട പറയുന്നു.  
         BOY IN STRIPED PYJAMAS  ഹൃദയത്തിൽ ഒരു നോവ് അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നായി മാറുന്നത് കാല, ദേശ, ഭാഷാ, വംശ വ്യത്യാസമെന്യേ നടുക്കമുണർത്തുന്ന  ഒരു ചരിത്ര യാഥാർത്യവുമായി  അതിനെ ചേർത്തുവെയ്ക്കാവുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമല്ല. വിടരാതെ വാടിപ്പോകുന്ന ബാല്യകുസുമങ്ങളോട്  യുദ്ധങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാക്കളും , നേട്ടക്കാരും ചെയ്ത അപരാധങ്ങളിൽ നിസ്സഹായതയുടെ പക്ഷത്തേയ്ക്ക് "മാനവികത" ഓടിയൊളിക്കേണ്ടി വന്നതിനാലാണ്. മനുഷ്യത്വത്തിന് വിള്ളലേൽപ്പിച്ച പ്രത്യയ ശാസ്ത്രങ്ങൾ  തീർത്ത ഗ്യാസ് ചേമ്പറുകളിൽ  പ്രാണവായുവിനായി പിടഞ്ഞു പൊലിഞ്ഞുവീണ മനുഷ്യ ജീവനുകൾക്ക് മതത്തിന്റെയോ, ദേശത്തിന്റെയോ , വംശത്തിന്റെയോ  തരംതിരുവുകളുടെ ലേബലുകളൊട്ടിച് , അവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വാർത്തതോ , വാർക്കപെടുന്നതോ  ആയിരുന്നില്ല മാനവികതയുടെ കണ്‍കോണിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ. സഹായത്തിനായി ഉയർന്നു പൊങ്ങിയ കൈകൾ  ചവിട്ടിയരക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യത്വത്തിന്റെതായിരുന്നു  എന്ന സത്യമാണ് ഹൃദയ നൊമ്പരങ്ങൾക്കിടയിലും  ഭീതിയേകുന്നത്. ദശകങ്ങൾക്കിപ്പുറം   ഇരയുടെ വേഷ-ഭാവ-അധികാര  പ്രച്ഛന്നതയിൽ  ചരിത്രം പോലും ഭയവിഹ്വലമാകുന്നുണ്ടാകണം. ആട്ടിൻ തോൽ  ഉരിഞ്ഞ് ചെന്നായ്തോലണിഞ്ഞു  നരനായാട്ട് നടത്തുമ്പോൾ അവർ ഇന്നലേകളുടെ  ബലഹീനമാർന്ന  അലമുറകൾ കേൾക്കുന്നില്ലേ  എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. "മൃഗീയതയെ" നാണിപ്പിക്കുന്ന ക്രൂരതയുടെ തെളിവുകളായി  ചരിത്രതാളുകളുടെ  കനം കൂട്ടുന്ന ഈ ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിർവികാരതയെ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നവർക്ക് "മനുഷ്യൻ" എന്ന വിശേഷണം നൽകാമോ എന്നും ഈ നിമിഷം ഞാൻ സന്ദേഹിക്കുന്നു.

              BAHMAN GOBADI യുടെ ഖുർദിഷ് സിനിമയായ TURTLES  CAN FLY  കുട്ടികളുടെ അവിസ്മരണീയ പ്രകടനം മൂലം വിസ്മയം കൊള്ളിച്ചുവെങ്കിലും , പല തരത്തിലും മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി സ്വയം ഒരു ചോദ്യമോ, ഉത്തരമോ, സ്റ്റേറ്റ്മെൻന്റോ   ആയി നിലകൊള്ളുന്നു. മുതലാളിത്ത ഭീകരതയുടെ അന്ധമായ ചൂഷണപരതയിൽ  ജീവിതത്തിന്റെ താളക്രമങ്ങൾ  നഷ്ടപ്പെടുന്ന  ബാല്യങ്ങളും , അവരുടെ പിഞ്ചു കൈകളിലും , ചുറ്റിലും നിറസാന്നിധ്യമാകുന്ന  മൈനുകളും, ഷെല്ലുകളും നമ്മെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നു.  ഉച്വാസവായുവിൽ  മരണത്തിന്റെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അഭയാർഥി ജീവിതത്തിലെ അവിശ്വസനീയമായ ബാല്യ ജീവിതങ്ങളുടെ  പരിചേദം  തീർക്കുന്നു ഈ സിനിമ. സത്യം സ്വപ്നങ്ങളേക്കാൾ   വിചിത്രമാകുന്നത്  നിലനിൽപ്പിന്റെ  ദശാസന്ധികളിലാണെന്ന് ഈ സിനിമ വരച്ചിടുന്നു. മുതലാളിത്വത്തിന്റെ കൈകൾ ആർത്തിയോടെ എണ്ണക്കയങ്ങളിൽ  എത്തിപ്പിടിക്കാൻ  വെമ്പുമ്പോൾ മൈനുകൾ പാകിയ അതിരുകളിൽ അതിജീവനത്തിന്റെ ഭാഗ്യ പരീക്ഷണങ്ങളാണ് കുട്ടികൾ നടത്തുന്നത്. അധിനിവേശ കാട്ടാളത്തത്തിന്റെ പകൽ കൊള്ളയിൽ  നഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്ത്  എന്നതിലേക്കും ഇവിടെ ക്യാമറ തിരിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ സൈനികരും വാഹന വ്യൂഹവും  കടന്നു പോകുമ്പോൾ അവർ വന്ന വഴിയിലേയ്ക്ക്  തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന വികലാംഗരായ കുട്ടികൾ നമ്മളിൽ വിഷാദമായി ഉറഞ്ഞു കൂടുന്നു.
                     "EVERY CHILD COMES TO THIS WORLD WITH A MESSAGE FROM GOD , THAT HE IS NOT YET DISAPPOINTED WITH MANKIND" --- ടാഗോറിന്റെ ഈ വരികൾ ഓർത്തു പോവുകയാണ് , നമ്മൾ ദൈവത്തെ നിരാശപ്പെടുത്തികൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു  എങ്കിലും. ജീവിതം യാതനയാകുന്ന ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളെ , സമൂഹങ്ങളെ, അവരുടെ ജീവിതങ്ങളെ നമുക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് ആസ്വാദനത്തിനുപരി  നമ്മുടെ ചിന്തകളെ ഊതിയുണർത്താനാണ്. സിനിമയുടെ മർമ്മരങ്ങൾക്ക് കാതോർക്കാൻ  നാം ശ്രമിക്കുന്നത് സിനിമയുടെ ലക്ഷ്യ പൂർത്തീകരണത്തിന്റെ  ചവിട്ടുപടികളിൽ ഒന്നാണ്. ഈ ലേഖനത്തിൽ പരാമർശിച്ച സിനിമകളുടെ സാങ്കേതികമായ വശങ്ങളെ പരാമർശിക്കാതെ , നിരൂപക മേലങ്കിയണിയാതെ  നിഷ്പക്ഷതയുടെ കണ്ണടകളിലൂടെ  നിരീക്ഷിക്കുവാനാണ് ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്.  ഇത്തരം സിനിമകൾ ഇനിയുമുണ്ടാകും , വെടിയൊച്ചകൾ അന്യമാകുന്ന കാലത്തോളം , മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ വെറുപ്പിന്റെ , അഹങ്കാരത്തിന്റെ അഴുക്കുകളെ കഴുകിക്കളയുന്ന വിധത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉറവകൾ ഉരുവം കൊള്ളുന്ന കാലത്തോളം ..............
                   എന്നാലും  പ്രതീക്ഷയുടെ മെഴുകുതിരിനാളം തെളിയിച്ചുകൊണ്ട്  , എല്ലാ യുദ്ധ മുഖങ്ങളിലും ദുരിതമനുഭവിച്ച (അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന) ബാല്യങ്ങൾക്കായി  ഉള്ളുരുകിയുള്ള പ്രാർത്ഥനയോടെ , പ്രതീക്ഷയോടെ, പ്രതിഷേധത്തോടെ  നിർത്തുന്നു

              

IN HIDING (2013)

FILM : IN HIDING (2013)

COUNTRY : POLAND

DIRECTOR : JAN KIDAWA-BLONSKI

GENRE : DRAMA

           രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിന്റെ  മുഖ മുദ്രകളിലൊന്നായ ജൂത വേട്ടയുടെ (HALOCAUST) പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ക്രീൻ നിറഞ്ഞ അനേകം സിനിമകളുണ്ട്. അത്തരം ശ്രേണിയിലെയ്ക്ക് എഴുതി ചേർക്കാവുന്ന മികച്ച സിനിമ അനുഭവമാണ് പോളിഷ് ചിത്രമായ IN HIDING (2013). 1940 കളിലെ  രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിന്റെ  " യുദ്ധാന്ത്യത്തെ " " മുമ്പ്-ശേഷം" എന്നീ ദ്വന്ദങ്ങൾ കൊണ്ട് മുറിച്ച് ഇരു കഷണങ്ങളിലും ഈ സിനിമ സാന്നിധ്യമാറിയിക്കുന്നു.
         ഏറ്റവും തീക്ഷ്ണമായ പ്രമേയങ്ങൾ പൊട്ടി മുളയ്ക്കുക ഏറ്റവും കഠിനമായ ദുരിത നിലങ്ങളിലാണെന്ന് തോന്നിപ്പോവാറുണ്ട്. യുദ്ധ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള ക്ലാസ്സിക്കുകൾ ഈ ചിന്തയ്ക്ക് ബലമേകുന്നു. യുദ്ധ കലുഷിതമായ സാഹചര്യത്തിൽ , ഏകാന്തജീവിതം നയിക്കുന്ന "JANKA" യ്ക്കും, പിതാവിനും എസ്തേർ എന്ന ജൂത സ്ത്രീയെ , വംശീയ ക്രോധത്തിന്റെ ദ്രംഷ്ടകളിൽ നിന്ന് മറച്ചു പിടിക്കേണ്ടി വരുന്നു. നിയമങ്ങൾ വെറും കടലാസ് തുണ്ടുകളാകുന്ന യുദ്ധ വേളയിലെപ്പഴോ JANKO യുടെ അച്ഛൻ പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിലാകുന്നു. എസ്തേറിന്റെ സാന്നിധ്യം JANKO  ആദ്യം വെറുത്തെങ്കിലും  , ക്രമേണ അവർക്കിടയിൽ രൂപം കൊള്ളുന്ന സൗഹൃദം അസാധാരണമായ തലത്തിലേയ്ക്ക് വളരുന്നു. ഈ ബന്ധത്തിന്റെ തീവ്രതയും , സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദവും , വൈകാരിക വിസ്ഫോടനങ്ങളും സിനിമയെ കൂടുതൽ ശക്തവും , വേറിട്ടതുമായ കാഴ്ചയാക്കി മാറ്റുന്നു.
           HOLOCAUST ന്റെ നിഴലിൽ ആരംഭിക്കുന്ന സിനിമയെ വഴിമാറ്റി നടത്തിച്ച് പുത്തനനുഭവം നല്കാൻ സംവിധായകൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം കണ്ടു ശീലിച്ച മനസ്സിന്റെ സ്വാഭാവികമായ സ്വാർത്ഥതയുടെ  വിളയാട്ടമായി സിനിമയിലെ പല രംഗങ്ങളും എണ്ണാവുന്നതുമാണ്. മനുഷ്യ മനസ്സ് വന്യമാകുന്ന അന്തർ: സംഘർഷങ്ങളാൽ  സൃഷ്ടിക്കപെടുന്ന  സാഹചര്യങ്ങളിലെയ്ക്ക് കഥയും, കഥാപാത്രങ്ങളെയും തള്ളിയിടാൻ സംവിധായകന്  കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . ചില കഥാപാത്രങ്ങൾ അപൂർണമായ വൃത്തങ്ങളെപ്പോലെ  സിനിമയ്ക്കിടയിൽ  മാഞ്ഞു പോയതായി തോന്നി. ചില രംഗങ്ങൾ ചിന്തയിൽ അവശേഷിപ്പിച്ച അവിശ്വസനീയത , ഇത് ഒരു സിനിമ മാത്രമാണെന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചു. ത്രില്ലർ സിനിമകളിലേതു പോലെയുള്ള വേഗത ഈ സിനിമയ്ക്ക്‌ പ്രതീക്ഷിക്കാനാകില്ലെങ്കിലും  അനാവശ്യമായ ചില ഇഴച്ചിലുകൾ  ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി.
            അഭിനയം, സിനെമാടോഗ്രഫി , മ്യുസിക് എന്നീ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങൾ മികച്ചു നിന്നു . യുദ്ധാന്ത്യം  വിളിച്ചോതിയ ഫ്രൈമുകൾ ഓർമ്മയിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നവയായിരുന്നു. പ്രമേയം ആവശ്യപ്പെടുന്ന വൈകാരിക വിക്ഷുബ്ദതയെ  പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതിൽ അഭിനേത്രികൾ വിജയിച്ചു എന്ന് തന്നെ പറയാം. " വിധിക്കുക , വിധേയപ്പെടുക" എന്നീ യുദ്ധ യഥാർത്യങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ഈ സിനിമ അവതരിപ്പിച്ച പ്രമേയം , മറ്റു രീതികളിൽ പല സിനിമകളിലും വന്നതാണെങ്കിലും അവതരണ രീതി പുതുമയുണർത്തി. IMBD ചൊരിയുന്ന അക്കങ്ങളെ മുൻ നിർത്തി സിനിമയെ മുൻവിധികളോടെ സമീപിക്കാതെ , സിനിമയുടെ  "കാമ്പിനെ " രുചിച്ച് സ്വയം വിധിയെഴുതുന്ന നല്ല സിനിമാ പ്രേമികൾ ഈ സിനിമ കാണേണ്ടതാണെന്ന  അഭിപ്രായത്തോടെ  നിർത്തുന്നു.   

MIRAGE (2004)

FILM  : MIRAGE (2004)

COUNTRY  : MACEDONIA

GENRE  : DRAMA

DIRECTOR : SVETOZAR RISTOVSKI

                  നീഷേയുടെ വിഖ്യാതമായ വരികൾ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ ഈ സിനിമയുടെ ഭാവം വ്യക്തമായിരുന്നു. ആഹ്ലാദത്തിന്റെ കണികകൾ പാഴ്ക്കിനാവാകുന്ന ദരിദ്ര സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ച ശക്തവും , വേദനാജനകവുമായ ഡ്രാമയാണ് MIRAGE (2004) എന്ന മാസിഡോണിയൻ സിനിമ.
               പഠനത്തിലും , കവിതയെഴുത്തിലും മിടുക്കനും  ഭാവനാ സമ്പന്നനുമായ  "മാർക്കോ"  എന്ന കുട്ടിയുടെ കഥയാണ് ഈ സിനിമ പറയുന്നത്. കുടിയനും, മടിയനുമായ പിതാവ്, ലക്കും-ലഗാനുമിലാത്ത ( കുത്തഴിഞ്ഞ) സഹോദരിയും, നിർവികാരതയും  നിർജ്ജീവത്വവും വിശേഷണങ്ങളായി പേറുന്ന മാതാവും ദാരിദ്ര്യം എന്ന ദുരിത പർവ്വത്തിനും മുകളിൽ മാർക്കോയുടെ അവസ്ഥയെ പ്രതിഷ്ടിക്കുന്നു. വീട്, സ്കൂൾ , സമൂഹം എന്നിവിടങ്ങളിലെല്ലാം ക്രൂരമായ പരിഹാസങ്ങൾക്കും , അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും , ശാരീരിക പീഡനങ്ങൾക്കും വിധേയനാകുന്ന "മാർക്കോ" , പ്രതീക്ഷയുടെ നെരിപ്പോട് കാണുന്നത് അവന്റെ അധ്യാപകൻ പറഞ്ഞത് പോലെ തന്റെ കവിതകളിലാണ്. സ്വച്ഛതയിലേയ്ക്ക് ഒരു പറിച്ചു നടൽ അവൻ സ്വപ്നം കാണുന്നു. കീഴ്പെടലിന്റെയും , കുത്തുവാക്കുകളുടെയും , വേദനയുടെയും ഏതോ ഒരു "അതിർവര"  മാർക്കോയെ  തലയുയർത്താൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഏകനായി ചെസ്സ്‌ കളിക്കാനും, സമയം കളയാനും മാർക്കോ കണ്ടെത്തിയ ഇടമായ പഴയ ട്രെയിനിൽ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടുന്ന "പാരിസ്" എന്ന വ്യക്തിയും അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രതീക്ഷയായി വളരുന്നു. ഈ പ്രതീക്ഷകളും, സാഹചര്യങ്ങളും മാർക്കോ എന്ന ബാലനെ ഏതു തീരത്തേയ്ക്ക് എത്തിക്കുന്നു എന്നതാണ് സിനിമയുടെ ഉള്ളടക്കം.
               മാസിഡോണിയൻ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യം എന്ന് ചുരുക്കി പറയാനാവാത്ത വിധം , ലോകത്തിലെ ഏതൊരു സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയിലും പ്രതിനിധികളെ  തേടാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നാണ് ഈ സിനിമയും, കഥാപാത്രങ്ങളും, പ്രമേയവും. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് ശരവേഗവും , നിലനിൽപ്പും  പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന ഉൽപ്രേരകങ്ങളായി , ദാരിദ്ര്യവും , രാഷ്ട്രീയവും-സാമൂഹികവുമായ അരാജകത്വവും പല്ലിളിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. വീടും, സ്കൂളും , തെരുവും അവയെ ദ്യോതിപ്പിച്ച മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളായി നിറഞ്ഞു നിന്നു. കുതിച്ചു പായുന്ന ട്രെയിനുകൾ , ചലനമറ്റ് ദ്രവിച്ച പഴകിയ ട്രെയിനുകൾ  (മാർക്കോയുടെ അഭയം) , റെയിൽ പാളങ്ങൾ , മാർക്കോയുടെ ഷൂട്ടിംഗ് പ്രാക്ടീസിനിടയിൽ  പറന്നുയരുന്ന പ്രാവ് എന്നിവ ദൃശ്യാനുഭൂതി എന്നതിനപ്പുറം സംവിധായകൻ പ്രേക്ഷക ചിന്തകൾക്കായി ഒരുക്കിയ "പ്രതീക"  കാഴ്ച്ചകളായി തോന്നി. സിനിമയ്ക്ക്‌ പറയാനുള്ള രാഷ്ട്രീയം ചില സീനുകളിലും , അപൂർവ്വം സംഭാഷണങ്ങളിലുമൊതുങ്ങിയെങ്കിലും , പ്രമേയത്തിന് ബലമേകുന്ന സാമൂഹിക മാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ അതിനുള്ള പങ്ക് വ്യക്തമാണ്. സിനിമ അവസാനിച്ചത്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും മികച്ച രീതിയിൽ അനിവാര്യമായ ദുരന്തത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കികൊണ്ട്  തന്നെയാണ്.
                ഈ സിനിമയിലെ പ്രധാന റോൾ കൈകാര്യം ചെയ്ത MARKO KOVACEVIC  (മാർക്കോ) എന്ന  കുട്ടിയുടെ വിസ്മയ പ്രകടനം പ്രമേയത്തിന്റെ തീക്ഷണത നമ്മളിലെയ്ക്ക് പകരാൻ വളരെയധികം സഹായിച്ചു. ലോകത്തെല്ലായിടത്തും ഇന്നും സുലഭമായ ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക-ദാരിദ്ര്യ മാനങ്ങൾ തീർക്കുന്ന "കുരുതികൾ" പടർത്തുന്ന ഇരുൾ മായ്ക്കുന്നത് പ്രതീക്ഷകളുടെ ചിറകിലേറി കുതിക്കുന്ന ബാല്യങ്ങൾ തീർക്കേണ്ട ഭാവിയുടെ "ദീപ്തമായ" സ്വപ്നങ്ങളാണെന്ന് ഈ സിനിമ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങളുടെ പേരിൽ വിലങ്ങുകൾ അണിയിക്കേണ്ടത് ആരെയെന്ന ചോദ്യം നമ്മെ വിട്ടൊഴിയുന്നില്ല. നല്ല നാളെയ്ക്കായുള്ള  സമൂഹ നിർമ്മിതിക്കായ്‌ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ വർത്തമാന യാഥാർത്ഥ്യം ബലികഴിക്കുന്നതെന്ത് എന്ന ചിന്തയുണരേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യം സിനിമ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ മരീചികകൾ നീണ്ടു കിടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും , "HOPE IS THE WORST OF EVIL , FOR  IT PROLONGS THE TORMENTS OF MAN" എന്ന നീഷേയുടെ വരികൾ മനസ്സിൽ മർമ്മരം കൊളളുന്നുണ്ടെങ്കിലും , ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള നിറമുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ച് നിലയില്ലാ കയങ്ങളിലെയ്ക്ക്  ഇറങ്ങുന്നവർക്ക് ഐക്യം പ്രഖ്യാപിച്ച് നിർത്തുന്നു . 

THE WEDDING SONG (2008)

FILM  : THE WEDDING SONG (2008)

COUNTRY   : TUNISIA

DIRECTOR  : KARIN ALBOU

GENRE  : DRAMA

             രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം പശ്ചാത്തലമാക്കി KARIN ALBOU സംവിധാനം ചെയ്ത ടുണിഷ്യൻ സിനിമയാണ് THE WEDDING SONG(2008). ടുണിസ് എന്ന ടുണിഷ്യൻ തലസ്ഥാന നഗരിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലെ ജീവിതം നുരയുന്ന ഈ സിനിമ ആ രാജ്യത്തിൻറെ സാംസ്കാരിക അംശങ്ങളുടെ ചിത്രീകരണം കൂടിയാകുന്നു. ഡ്രാമ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്ന ഈ സിനിമ പ്രമേയപരമായി  ബഹുമുഖത്വം ആർജ്ജിക്കുന്നു.
               നൂർ (മുസ്ലിം) , മിറിയം(ജൂത) എന്നീ കൂട്ടുകാരികളുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ കഥ പറയുന്ന ഈ സിനിമ , അതിനപ്പുറം ചരിത്രപരമായ രാഷ്ട്രീയമാനങ്ങളെയും  വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. സൗഹൃദം, ലൈംഗികത , വിവാഹം , വംശീയത, വർഗീയത ,രാഷ്ട്രീയം  എന്നീ ഉപ വിഷയങ്ങളെ വളരെ വ്യക്തമായും , ആധികാരികമായും തുറന്നിടുന്നതോടൊപ്പം , സംവിധായികയുടെ വ്യക്തിപരമായ വീക്ഷണങ്ങളും സിനിമയിൽ കടന്നു കൂടിയിട്ടുള്ളതായി തോന്നി.
                കൌമാരം പിന്നിടുന്ന നൂറും , മിറിയവും അവരുടെ വിവാഹങ്ങൾക്കായുള്ള ഒരുക്കങ്ങളിലാണ്. അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും വളരെ സൗഹാർദ്ദപൂർണ്ണമായ  അന്തരീക്ഷങ്ങളിലാണ് കഴിയുന്നത്. നൂറിന്റെ വിവാഹം ഖാലിദ്‌ എന്ന യുവാവുമായി  നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും , അയാളുടെ ജോലിയില്ലായ്മ നൂറിന്റെ പിതാവിൽ ചില മനം മാറ്റങ്ങൾക്കു കാരണമാകുന്നുണ്ട്. മിറിയം , പ്രണയം ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിലും പ്രത്യേക ജീവിത സാഹചര്യങ്ങൾ അവളെ  ധനികനും , അവളെക്കാൾ പ്രയമേറിയവനുമായ DOCTOR RAUOL- മായുള്ള വിവാഹത്തിലെയ്ക്ക് നയിക്കുന്നു.
                    ജർമൻ പട്ടാളക്കാരുടെ അധിനിവേശവും , ഖാലിദിന്റെ തൊഴിലും ഈ ബന്ധങ്ങളിൽ പല തരത്തിലുള്ള സങ്കീർണ്ണതകൾ  സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ജൂത വേട്ടകളും , പീഡനങ്ങളും ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ  ശക്തമായ സാന്നിദ്ധ്യം ഈ സിനിമയിലുണ്ടെങ്കിലും , സിനിമയിലെ ഇതര പ്രതിപാദ്യ വിഷയങ്ങളിൽ നിർണ്ണായകമായ ഇടപെടലുകളായാണ് അവ കടന്നു വരുന്നത്.
                ലൈംഗികതയെയും , സ്ത്രീ ശരീരത്തേയും വ്യത്യസ്ത സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ വരച്ചിടുന്നു. പൊതു കുളിസ്ഥലങ്ങൾ സാധാരണമായിരുന്ന സംസ്കാരികതയിലെയ്ക്ക് ജർമൻ പട്ടാളം അതിക്രമിച്ചു കയറിയത് , കേവലം യുദ്ധാന്ധതയിൽ സംഭവിച്ച അധാർമികതയ്ക്കപ്പുറം   പുരുഷ മേധാവിത്വം സ്ത്രീ ശരീരത്തെ അടക്കിവാഴുന്ന (വാണിരുന്ന) വർത്തമാന -ഭൂത സംസ്കാരത്തിന്റെ ശക്തമായ സാന്നിധ്യം തന്നെയായി. ഈ ശരീര നിബദ്ധമായ ചിന്തകൾ കൌമാരത്തിന്റെ ആകാംഷകളിലൂടെ അവതരിപ്പിച്ച് വിവാഹം എന്ന "പരിശുദ്ധമായ" ബന്ധനത്തിലും പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ , സമൂഹത്തിൻറെ  ലിംഗബന്ധിയായ വേർതിരിവുകളുടെ മറ്റൊരു സാക്ഷ്യമായി.
               അതിജീവനത്തിന്റെയും, സൗഹാർദ്ദത്തിന്റെയും നീറ്റലുകൾ പേറുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളായി അഭിനേത്രികൾ മികച്ചു നിന്നു. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പവിത്രമായ താളുകളിൽ നിന്ന് നൂർ , ഖാലിദിന്റെയും പിതാവിന്റെയും സഹായത്താൽ കണ്ടെടുക്കുന്ന വരികൾ സിനിമയിൽ നിന്നും പരന്ന വെളിച്ചങ്ങളിലൊന്നായി. വംശീയതയ്ക്കും, വർഗീയതയ്ക്കും , രാഷ്ട്രീയത്തിനും മുകളിൽ പ്രതിഷ്ടിക്കാവുന്ന സൗഹൃദത്തിന്റെ മഹത്തരമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി ഈ സിനിമ മാറുന്നു.
            സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ മാനസിക വ്യാപാരങ്ങൾ ആണിക്കല്ലായ ഈ സിനിമയിലെ അത്തരം അംശങ്ങളെ ഏറ്റവും മികച്ച രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ , സംവിധായികയും സിനിമയിലെ ശക്തമായ കഥാപാത്രങ്ങളിലൊന്നായും (TITA) നിറഞ്ഞു നിന്ന KARIN ALBOU യ്ക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ടുനിഷ്യൻ സംസ്കാരികതയിലൂന്നിയാണ് ലൈംഗികതയും  പ്രമേയപരമായി ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുള്ളത്. വ്യത്യസ്ത പ്രമേയങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഈ സിനിമ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ നിർത്തുന്നു.    

OBABA (2005)

FILM  : OBABA (2005)

GENRE   : DRAMA

COUNTRY  : SPAIN       

DIRECTOR  : MONTXO ARMENDARIZ

                      ഒരു സാധാരണ (TIME PASSING) സിനിമയാവുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് കണ്ടു തുടങ്ങിയത്. എന്നാൽ വ്യത്യസ്തത എല്ലാ തരത്തിലും മുഴച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു സിനിമയായാണ്‌ ഞാൻ , MONTXO ARMENDARIZ  സംവിധാനം ചെയ്ത OBABA (2005) എന്ന സിനിമയെ പരിചയപ്പെടുത്തുക. "മികച്ച അനുഭവം" എന്ന വിശേഷണം ഈ സിനിമയോട് കൂട്ടിക്കെട്ടാമെങ്കിലും " ആസ്വാദകന്റെ ആസ്വാദന തലം " എന്ന ആപേക്ഷികതയുടെ താങ്ങ് അതിനു വേണം. ഡ്രാമ വിഭാഗത്തിലുള്ളത് എന്ന് പറയാമെങ്കിലും MYSTERY , പ്രണയം എന്നിവയെല്ലാം പെയ്തിറങ്ങുന്ന നവ്യമായ സിനിമാ കാഴ്ചയാകുന്നു ഇത്.
                      സ്പെയ്നിന്റെ  ഗ്രാമീണത തുളുമ്പുന്ന കുന്നിൻ  ചെരിവുകളിലെവിടെയോ വേറിട്ട്‌ നിൽക്കുന്ന OBABA എന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭൂതകാലത്തെയും , വർത്തമാന കാലത്തെയും ഏച്ചുകെട്ടാനുള്ള ശ്രമങ്ങളിലാണ് "LOURDES " എന്ന നമ്മുടെ നായിക. സംവിധായികയാവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവളുടെ PROJECT ന്റെ  ഭാഗമായാണ് ഒബാബ തെരഞ്ഞെടുത്തത്. നഗരവാസികൾ ഗ്രാമീണരിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാറുള്ളതോ , കണ്ടെടുക്കുന്നതോ ആയ ഒരു "ECCENTRICITY" ഈ സിനിമയിലും കാണാം. പക്ഷെ, ഇവിടെ നിഗൂഡാത്മകമായ , യാഥാർത്യങ്ങളുടെയും , അയഥാർത്യങ്ങളുടെയും  നൂലിഴകളെ വേർതിരിക്കാനാവാത്ത വിധം പിണച്ച് ഒബാബയുടെ സ്വത്വത്തെ ശക്തമായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. "LIZARD HOTEL" ഉം , ഇസ്മായേലും നമ്മെ എപ്പോഴും കുഴക്കുന്ന ചിന്താ ചോദനകളായി നിറഞ്ഞു നിൽക്കും.
                  ഗ്രാമത്തിന്റെ ഗതകാല സ്മരണകളെ വളരെ മനോഹരമായി , LOURDES ന്റെ വാചാലതകളിൽ നിന്നും ഉയിർ തുടിക്കുന്ന ഫ്ലാഷ്ബാക്കുകളിലൂടെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാം എണ്ണുന്ന സ്കൂൾ അധ്യാപികയും(MAESTRO) , "BRAIN EATING LIZARD'-നാൽ ബുദ്ധിമാന്ദ്യം ഗ്രസിച്ച തോമസും , സഹോദരിയും , ഖനി മുതലാളിയായ ജർമൻകാരനും , മകൻ എസ്തബാനുമെല്ലാം കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനിപ്പുറവും വിഭ്രമാത്മകമായ നിഗൂഡതയുടെ തുരുത്തുകളായി തുടരുന്നു. LOURDES യഥാർത്ഥത്തിൽ തേടുന്നതെന്ത് എന്ന ചോദ്യം പലപ്പോഴും മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. ഒബാബയുടെ സൗന്ദര്യം , അതിന്റെ വ്യത്യസ്തതയാർന്ന ജീവിത രീതികളിലും, വ്യക്തിത്വങ്ങളിലും കുടികൊള്ളുന്നു.
             ഒബാബയുടെ വിസ്മയങ്ങളിലെയ്ക്ക് ക്യാമറ തിരിക്കുന്ന LOURDES ലൂടെ നമ്മളറിയുന്ന ഒബാബയുടെ ചരിത്രത്താളുകളിൽ ശക്തമായ കഥാബീജങ്ങൾ പരന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അവയ്ക്ക് ഉയിരേകി കൂടുതൽ മികവാർന്ന ഒരു കലാസൃഷ്ടിയാക്കാനുള്ള അവസരമാണ് സംവിധായകൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്. സിനിമയുടെ അന്ത്യം മോശമായില്ലെങ്കിലും അത്തരം താത്വികമായ വെളിപാടുകളിലെയ്ക്ക് നായികയെ നയിക്കേണ്ടിയിരുന്ന വൈകാരിക ബന്ധ-ബന്ധനങ്ങളെ ആഴത്തിൽ പ്രതിഷ്ടിക്കാൻ അവസരങ്ങളുണ്ടായിട്ടും  സംവിധായകൻ ആലസ്യം കാട്ടിയത് , ക്ഷമിക്കാനും സഹിക്കാനും കഴിഞ്ഞത് LOURDES ആയി "ജീവിച്ച" BARBARA LENNIE എന്ന നടിയുടെ വശ്യമായ അഭിനയചാരുത മൂലമായിരുന്നു.   
                    സ്വച്ഛസുന്ദരമായ  താഴ്‌വരയിൽ പൊഴിയുന്ന മഞ്ഞുപോലെ ആസ്വാദ്യകരമായ ഈ സിനിമയിലെ 'വയലിൻ '  ഉൾപെടെയുള്ള എല്ലാ സംഗീതോപകരണങ്ങളിൽ നിന്നും ഉതിർന്ന സ്വരധാരകളും മനം നിറച്ചു. ഹോളിവുഡ് സിനിമകളുടെ സ്ഥിരം ചേരുവകളിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഈ സിനിമ തീർച്ചയായും കാണാം. ഈ സിനിമയുടെ നിലവാരത്തിന് ഞാൻ വിലയിടുന്നില്ല . നിരൂപകർ പലരും നൽകിയ അക്കങ്ങളിൽ ഞാൻ സംതൃപ്തനുമല്ല ( അവരുടെ അഭിപ്രായമാണെങ്കിൽപോലും ). സിനിമ പറഞ്ഞ രീതിയും, അവതരിപ്പിച്ച പ്രമേയവും , അവസാനിപ്പിച്ച ആശയവും സിനിമയുടെ വ്യത്യസ്തതയ്ക്ക് ബലമേകിയ തൂണുകൾ തന്നെയാണ്. സിനിമ കണ്ടതിനു ശേഷമുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് നിർത്തുന്നു.

AUTUMN BALL (2007)

FILM  : AUTUMN BALL (2007)

COUNTRY : ESTONIA

DIRECTOR : VEIKO OUNPPU

GENRE  : DRAMA

                   

                      ഏകാന്തത , നിരാശ, പ്രതീക്ഷകൾ , സ്നേഹരാഹിത്യം എന്നീ മനുഷ്യാവസ്ഥകളുടെ  സമ്മിശ്രമോ , ഒറ്റപ്പെട്ടതോ ആയ ചിത്രീകരണമാണ് ഈ സിനിമ കാഴ്ചവെക്കുന്നത്. വ്യത്യസ്തങ്ങളായ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ ഈ അവസ്ഥകളെ നമുക്കായി ചികഞ്ഞിടുകയാണ് സംവിധായകൻ. സിനിമാ ഭൂപടത്തിൽ ESTONIA എന്ന രാജ്യത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ മികച്ച സിനിമകളിൽ ഒന്നാണ് VEIKO OUNPPU  സംവിധാനം ചെയ്ത ഡ്രാമ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്ന AUTUMN BALL.
              പല കാരണങ്ങളാൽ ഏകാന്ത ജീവിതങ്ങൾ നയിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് സിനിമ മുന്നേറുന്നത്. അപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ സംഭാഷണ വിരളമായ ദൃശ്യങ്ങൾ ഏകാന്തതയുടെ കനപ്പെട്ട സാന്നിധ്യം വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഭാര്യ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതോടെ ഏകാന്തതയുടെ മടിതട്ടിലെയ്ക്ക് എറിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരനായ MATI സിനിമയിലുടനീളം നഷ്ട പ്രണയത്തിന്റെ നീറ്റലുകൾ ശമിപ്പിക്കാനും , ഏകാന്തതയെ നിരാകരിക്കാനുമുള്ള പരിശ്രമങ്ങളിലാണ്. ARCHITECT  ആയ MAURER സ്വച്ഛ ജീവിതം കാംക്ഷിക്കുമ്പോഴും ദാമ്പത്യത്തിലെ സ്വര ചേർച്ചയില്ലായ്മ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥകളെ പൊട്ടിച്ചെറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നയാളാണ്. ഏകാന്തതയും , സ്നേഹരാഹിത്യവും , നിരാശയും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ജീവിതങ്ങളുടെ ഇരയും, ഗുണഭോക്താവുമായി സിനിമയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന THEO (HOTEL DOORMAN) ശരീര ഇച്ഛകളുടെ  കണക്കെടുപ്പുകൾക്കപ്പുറത്തെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങുന്നേയുള്ളൂ. "കാസ്കി " എന്ന  ബാർബറുടെ വൃദ്ധമായ ശരീരത്തിലെ കുഞ്ഞുമനസ്സ് സഹ മനസ്സുകളെ തേടുകയാണ്. ഏകാന്തതയെ അയാൾ തള്ളിനീക്കുന്നത് "തല കുത്തിമറിയുന്ന കുരങ്ങൻ കളിപ്പാട്ട വുമായാണ്" എന്നത് ഈ ചിന്തയ്ക്ക് ബലം നൽകുന്നു.
            ഈ   പുരുഷ കേസരികളെ പോലെ   MAURER ന്റെ ഭാര്യയും (ULVI) , കുടിയനായ ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് മകൾക്കൊപ്പം കഴിയുന്ന LAURA യും സിനിമ ചർച്ചയ്ക്കു വിധേയമാക്കുന്ന അവസ്ഥകളുടെ  ഇരകൾ തന്നെയാണ്. അവരുടെ ഏകാന്തതയിൽ വേരൂന്നിപ്പടർന്നിട്ടുള്ള സ്നേഹരാഹിത്യത്തിന്റെ ശാഖകളിലേയ്ക്കു ഇത്തിൾകണ്ണികളെപ്പോലെ വലിഞ്ഞു കയറാനുള്ള "പുരുഷ" ശ്രമങ്ങൾ പ്രാദേശികതയ്ക്കപ്പുറം , പ്രമേയത്തിന്റെ സാർവ്വ ദേശീയമാനങ്ങളെ ധ്വനിപ്പിക്കുന്നു.
          നിറം കുറഞ്ഞ ജീവിത അനുഭവങ്ങളും , സ്നേഹത്തിന്റെ അഭാവവും സൃഷ്ട്ടിച്ച മാനസിക ബോധം തന്നെയാണ്, "കാസ്കി" മകൾക്ക് നേരെ നീട്ടുന്ന SWEETS തട്ടിമാറ്റി "PERVERT" എന്ന അക്രോശങ്ങളിലേയ്ക്ക് LAURA  യെ നയിച്ചത്. "PERVERT" എന്നതിന്റെ വാക്യാർത്ഥങ്ങളിലെയ്ക്ക് ശ്രദ്ധക്ഷണിക്കുന്ന കുഞ്ഞു കണ്ണുകൾക്ക്‌ അവൾ മറുപടി നൽകുന്നത് പുഞ്ചിരിയിലൂടെയാണ്. ഈ പുഞ്ചിരിയുടെ പ്രകമ്പനം നമ്മളറിയുന്നത്  കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ശിശുസമാനമായി ചിരിക്കുന്ന കാസ്കിയിലാണ്. ഈ രംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ഭീതിതമായ മുഖവുമായി KINDERGARTEN നിൽ വാവിട്ടു കരയുന്ന LAURA യുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പതിയെ "കുരങ്ങൻ കളിപ്പാട്ടവുമായി" നടന്നടുക്കുന്ന മകളെയാണ് നമുക്ക് കാണാനാവുക.
               ഏകാന്തതയെ പ്രണയിക്കുന്നവരല്ല  ഈ സിനിമയിലെ ഒരു കഥാപാത്രവും , സന്തോഷങ്ങളുടെ ലോകത്തേയ്ക്ക് സ്വയം വിമോചിതരാകാനുള്ള അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹം എല്ലാവരിലും നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്. സിനിമയുടെ പ്രയാണത്തിൽ പലർക്കും പലതും സംഭവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും സ്നേഹത്തിന്റെ, സന്തോഷത്തിന്റെ തണലിനായുള്ള പ്രതീക്ഷാനിർഭരമായ ശ്രമങ്ങളിൽ തന്നെയാണവർ. MATI  എന്ന എഴുത്തുകാരനിൽ തുടങ്ങി അയാളിൽ തന്നെ അവസാനിക്കുന്ന ഈ സിനിമയിലെ ഇതര കഥപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങളെ  വ്യാഖ്യാനിക്കാവുന്ന VISUAL STATEMENTS അവശേഷിപ്പിക്കുവാനും സംവിധായകൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.
                             ജീവിതത്തിലെ വിചിത്രവും, വൈവിധ്യവുമായ ഇത്തരം അവസ്ഥകൾ  അവരെ നയിക്കുന്ന തീരങ്ങളിലേയ്ക്ക്‌ മനസ്സുമായി അനുഗമിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും വിധത്തിൽ ശക്തമായ അവതരണം സിനിമ കാഴ്ചവെയ്ക്കുന്നു. നമുക്കിടയിൽ ഏകാന്തതയുടെ വിത്തുകൾ പാകി മുളപ്പിക്കുന്ന വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളെ കലാപരമായി സമ്മേളിപ്പിച്ച് ഉത്കൃഷ്ടമായ ദൃശ്യാനുഭവം സാധ്യമാക്കിയ ഈ സിനിമ ഡ്രാമ സ്നേഹികളെ നിരാശപ്പെടുത്തില്ല എന്ന ഉറപ്പോടെ നിർത്തുന്നു.